"සලාදය හෙවත් මගේ salad එක"

දැනුම පොතට 01

2011-08-09T10:39:00.002+05:30

දැනුම පොතට

කමතේ හරක් දැක්කීමේදී
භාවිත කරන සහැල්ල - අඬහැරය
දෙපයින් ගොයම් පාගන තැන - පාවර
කමතට ගෙනෙන ආහාරය - මූත්තෙට්ටුව
කුරුම්බා - කහපැන්
බුලත් මල්ල - කහට බොක්ක
ගොමමැටි ගා බිම සැකසීම - කමත ඇඹීම
කුලී වශයෙන් දෙන වී පංගුව - කොළ වලහන්
කිරි ඉතිරවීම - දේවකාරිය
ගව හිමියා - පට්ටිරාල
ගිනි මෙලවීම - රත්තා බෝකිරීම
තේ කහට - රතු ගඟුල් උගුර
කුකුළා - බිං පහුරා
උදැල්ල - බිංලියන්නාව
ආප්ප - කිරිකබලු
ඌරා - කන්බරියා
අලියා - මහ ඇඹයා
බුලත්විට - පැඟිරි විඩ
බොල් වී - සැහැල්ලු බෝය
මංගල ගොයම් පිඩ කමතේ තැබීම - උප්පිඩ
(පොත පත ඇසුරිනි)

කපුගේ

2011-08-08T15:46:00.000+05:30

ජනහඬ කීද්දූ කොවුලාන කපුගේ

ඔහුගේ ගායනාව ජනතාව උදෙසාය. සහෘද ජනතාවගේ ලේ කඳුළු සුසුම් සේම අසාධාරණත්වයේ හමුවේ පයට පෑගෙන පුංචි මිනිසුන් වෙනුවෙන්ද හේ තම අභීත හඬ අවදි කළේය. ගුණදාස කපුගේ යනු ජනතා සිත් සතන් තුළ ගොලු ගැහුණු හඬ කීද්දූ කොවුල් කූජනයයි. ඔහු ජනතාව වෙනුවෙන් ගැයුවේය. සංවේදී වූයේය. දුක්වුණේය. මේ පත් තිරුව මත සටහන් වන්නේද අසාධාරණත්වයෙන් පයට පෑගුණු මිනිසුන් වෙනුවෙන් ගුණදාස කපුගේ සංවේදී වූ සටහන් කිහිපයකි.
කොලු ගැටයකු ගීතයකට තනුවක් දමා ගැනීමට කපුගේ ගේ නිවෙසට කතා කළේය. දුරකතතනයෙන්ම නිවසට එන පාර අසා ගත් මේ ගැටයා ගීතයද රැගෙන උදේ පාන්දර මහනුවර සිට නුගේගොඩ තලපත්පිටිය දක්වා පැමිණියේය. මුල් වරට කපුගේ දුටු ගැටයා දන නමස්කාර කර රචනා කරගෙන ආ ගීතය ඔහු අත තැබීය. කපුගේ ගීතය කියවා බැලූවේය.
“තනුවක් දාල තියන්නම්, පස්සෙ එන්නැ”යි කොලු ගැටයාට කීවේය. ඔහුට දුක හිතුනි. මහත් දුරක් ගෙවා පැමිණි තෙහෙට්ටුව නිසාම නාවර පෙරාගත් මුහුණෙන් යුතුව බයාදු බැල්මක් හෙලූ ගැටයාගේ හදවත තේරුම් ගත් කපුගේ එදිනට නියමිත සියලු වැඩ නවතා ගැටයාගේ ගීතයට තනුව හදා දුන්නේය.
මේ ගීතය පටිගත කරන දවසේ ශබ්දාගාරයට පැමිණි කපුගේට වැඳ නමස්කාර කළ ගැටයා ගීතයේ කර්තෘ භාගය ගැන විමසීය.
“ආසාවට කියපු සිංදුවනේ. සල්ලි මට එපා. ඒකෙන් තව සිංදුවක් හදා ගන්න.” කොලුගැටයාගේ හිස අතගා කපුගේ යන්නට ගියේය.
එදා පටන් කපුගේව මහත් ගෞරවයකින් ඔහු ඇදහුවේය. කොළඹට ආ හැමවිටම කපුගේගේ සුවදුක් බලා යාමට අමතක නොකළේය.

අලුත්ම කමිසය

දිනක් මේ ගැටයා කපුගේ බලන්නට එන අතර මඟදීම කපුගේ මුණගැසිනි. කොලුවා වාහනයට නංවාගත් කපුගේ නගරයට පැමිණියේය. ආපසු යන්න වාහනයට ගොඩවෙද්දී අසලට පැමිණි යාචකයෙක් සිඟමන් ඉල්ලුවේය. කපුගේට දෙන්නට යමක් නොතිබුනි. යාචකයා හැඳ සිටි ගොමස්කඩය දිහා අනුකම්පාවෙන් බැලූ ඔහු තමා හැඳසිටි අලුත්ම කමිසය ගලවා යාචකයාට දී වාහනයේ නැගී නිකම්ම ගෙදර ආවේය.
අනුරාධපුර මහජන ක්‍රීඩාංගණයේ පැවති සංගීත සංදර්ශනයකට කපුගේට ආරාධනා ලැබිණි. ප්‍රසංගයේ මුල්ම ආරාධිත ශිල්පියා වූ බැවින් කපුගේ වේලාසනින්ම ගී ගයා නැවත කොළමට ගමන් ඇරඹුවේය. කඩයක් අසල සිටි මැදි වියේ මිනිහෙකු දුටු කපුගේ එකවරම වාහනය නැවැත්වීය. වාහනයෙන් බැසගත් කපුගේ ඔහු අසලට ගොස් පිටට තට්ටු කළේය. තලත්තෑනි මිනිහා කපුගේ එතරම් මායිම් නොකළේය.
“උඹට මතක නැද්ද මම උඹත් එක්ක හිරේ හිටියා...” දේශපාලන කරලියේ විමුක්තිකාමිකයකු වූ කපුගේ හිරේ ගිය කතාව ඔහුට මතක් කර දුන්නේය. අර මිනිහා කපුගේ බදා ගත්තේය.
“මං එදා හිටපු කපුගේම තමයි බං...... උඹට මොනවද වෙන්න ඕනෑ...?”
“මොනවත් නැහැ..මමත් දැන් හොදින් ඉන්නවා.”
මිනිහා කපුගේට කීය.
“එහෙනම් මම යනවා....” කොළඹ ආවිටක ගෙවල් පැත්තේ වරෙන්කො.”කපුගේ ආපසු වාහනයට නැංගේය.
“....ඌ මම හිරේ ඉද්දි මට හොඳ කෑම වේලක් දීල තියෙනවා...” අනතුරුව කපුගේ කීය.

නයිට් කඩේ තරුණයෝ

සංගීත ප්‍රසංගයකට ගොස් එන අතරේ කලගෙඩිහේනේ “නයිට් කඩයක්” රාත්‍රී ආහාරය සඳහා වාහනය නතර කෙරිණි. වේලාව මධ්‍යම රාත්‍රියද පසු වී තිබිණ. කඩය අසල මධුවිත තොලගාමින් සල්ලාපයේ යෙදෙන තරුණ පිරිසකි. කපුගේ දුටු තරුණයෝ “නින්ද නැති රැයේ” ගීතය ගයන්නට පටන් ගත්හ. මෙය කණවැකුණු කපුගේ රාත්‍රී ආහාර ගැනීම පසෙක ලා තරුණයන් අතරට වැදිණි. තරුණ පිරිස මහත් ගෞරවයෙන් කපුගේ වඩා හිඳුවීය. කපුගේ දැන් “නින්ද නැති රැයේ” ගීතය ගයයි. ඉන්පසු “මාරියාවේ” “උලලේනෝ...” ආදී ගීත 5ක් 6ක් තරුණයන් සමඟ ගැයීය.
අසාධ්‍ය රෝගයකින් පෙළෙණ පාසල් දැරියකගේ රෝගී තත්ත්වය සුව කිරීමට අවශ්‍ය මුදල් සෙවීම සඳහා මහනුවර හින්දු සංස්කෘතික මධ්‍යස්ථානයේ සංගීත ප්‍රසංගයක් සංවිධානය කර තිබුණි. කපුගේ එවර ආරාධිත ගායන ශිල්පියෙකි. සවස 3.30 සහ 6.30 ප්‍රසංග වාර අවසන් විය. සංවිධායකයන් පොරොන්දු මුදල ලියුම් කවරයක බහා කපුගේ අත තැබීය. අවසානයේ සංවිධායකයන් විසින් රෝගී වූ දැරිය කපුගේට පෙන්වීය. ඈ දුටු කපුගේ ගේ දෙනෙතට කදුළු පිරුණි. තම අත රැඳි තිබූ මුදල් සහිත ලියුම් කවරය රෝගී දැරිය අත තැබූ කපුගේ, ඇයට ඉක්මන් සුවය පතා වහා ඉන් පිටවිය. ලියුම් කවරයේ එවකට රු 12,000ක් තිබුණි. තම අතේ මුදලින් ගෙවා වාහනයට ඉන්ධන පුරවාගත් කපුගේ හිස් අතින් ගෙදර පැමිණියේය.
කපුගේ තනු නිර්මාණයට කළ ගීත අඩංගු කැසට් පට ගායක ගායිකාවන් විසින් කපුගේට ලබා දුන් විට කපුගේ මේවා ශ්‍රවණය කරන්නේ සංගීත ප්‍රසංගවලට යන අතරතුර වාහනය තුළදීය.. එසේ ශ්‍රවණය කිරීමත් ඒවාට ඉහළ අගයක් දී ගුණ වැනීමත් කලාකරුවකු තුළ තිබෙන දුර්ලභ ගුණයකි. එය කපුගේ තුළ නිරන්තරයෙන් දක්නට ලැබුණි.

සංගීත අසපුව

ප්‍රසිද්ධ ගුවන්විදුලි නාලිකාවකින් කපුගේ වඩාත්ම ප්‍රිය කරන ගීතය කුමක්දැයි වරක් විමසීය. ඔහු කීවේ ‘බාලිකාවියන් තක්සලා දොරින්..” ගීතයට තමා වඩාත් ඇලුම් කරන බවයි. මෙම ගීතයට කපුගේ ගේ කිසිදු දායකත්වයක් ඇත්තේම නැත.
ජනප්‍රිය ගායකයකු ගීතයකට තනුවක්දමා ගැනීමට කපුගේ ළඟට ගියේය. ඒ වන විට කපුගේ ගේ දෑතේ ඇඟිලිවල කොරයක් තිබුණි. මේ නිසා සර්පිනාවේ ස්වර සටහන් තබා ගැනීම අසීරු කරුණක් විය. නමුත් ඔහු ආපසු හරවා යැව්වේ නැත. තනි ඇඟිල්ලෙන් ස්වර සටහන් තබාගෙන ගීතයට අවශ්‍ය ස්වර ප්‍රස්ථාරය සකසා දුන්නේය. මේ ජනප්‍රිය ගායකයා ජානක වික්‍රමසිංහය.
කපුගේ තම සඟයන් සමඟ අවන්හලක් ළඟ නැවතිනි. ඔහු අසලට යාචක වෙසින් ආ පුද්ගලයකු “දරුවාට කිරිපිටි ගන්න” යැයි පවසමින් සිඟමන් ඉල්ලුවේය. කපුගේ තම සාක්කුවට අත දමා රුපියල් දහසේ නෝට්ටුවක් යාචකයාට දී “එහෙනම් කිරිපිටිත් අරගෙනම යනවා” යැයි පවසමින් සිය ස¼ඟයන් දෙස බැලීය.
“ඔය මිනිහා ඔය කළේ බොරුව.... කමක් නැහැ. ඌත් අපි වගේ මිනිහෙක්. මිනිහටත් හිතෙනවනේ අඩියක් ගහන්න... ඉතින් ඒකෙ ඇති වැරැද්ද මොකක්ද ?”
කපුගේ හැටි දන්නා සගයෝ කිසිත් කතා නොකළහ.
කපුගේ දැඩි මාක්ස්වාදී මත දැරූ පුද්ගලයෙකි. ඔහු අසීමිත ලෙස දුක් විඳින ජනතාව වෙත ළං විය. ඔවුන්ට හැකි හැම උදව් උපකාරයක්ම කළේය. ප්‍රභූ පැලැන්තිය සැම විටම ප්‍රතික්ෂේප කළේය. 2000 මාර්තු 13 දින අරලියගහ මැදුරේ සංගීත අසපුවක් සංවිධානය විය. එවක සිටි ජනාධිපතිනිය ප්‍රමුඛ මැති ඇමැතිවරු විශාල පිරිසක් එහි උන්හ. කපුගේ එහි ආරාධිත ගායකයෙකි... ඔහුගේ වාරයේදී නිවේදිකාව කපුගේගෙන් විමසුවේ
“....මේ අසිරිමත් හැන්දෑවේ ජනාධිපතිතුමිය ප්‍රමුඛ මැති ඇමැතිවරුන් ඉදිරියේ අරලියගහමන්දිරය තුළ, දැන් ඔබට ඇතිවන හැඟීම කෙබඳුද...?යන්නයි.
කපුගේ ගේ පිළිතුර වූයේ
“.....මම දේශපාලන පළිගැනීමකට අනුරාධපුරයට මාරු කරපු වෙලාවේ මට ආශිර්වාදයක් වුණු ඒ රජරට වැව් තාවුල්ලෙන් හැමූ හුළඟ කවදාවත්, අරලියගහ මන්දිරෙන්වත් රොස්ම්ඩ් පෙදෙසින්වත් මට හැමුවේ නැහැ...” යන්නයි. ප්‍රභූන්ගේ නළල් රැලි වැටුණි. තම කාර්යය හමාර කළ කපුගේ වහා එතනින් පිටවිය.

පණ්ඩුක සමරසේකර

උපුටා ගැනීම දිණමිණ 2011/08/08

“ජෝති නුඹ පීචං නැත නුඹ සුප්‍රබුද්ධය”

2011-08-08T12:28:00.001+05:30

ජෝතිපාලගේ ගීතවලින් කෙළින්වීමට උත්සාහ දරන ස්ටාර් පන්නයේ සංගීත වැඩසටහන් සංවිධානය කරන ටෙලිවිෂන් ආයතනත් ඒ හරහා කෙළින් වීමට උත්සාහ දරන ස්ටාර්ස්ලාටත් යමක් කිව යුතුය.
එක් යුගයකදී හූවලින් බැට කෑ ජෝති තවත් යුගයකදී නැතුවම බැරි ගායකයා බවට පත්වීම දෛවයේ හාස්කමක්දැයි නොදනිමි.

ස්ටාර් පන්නයේ වැඩසටහන් කරන්නේ සල්ලි හොයන්නටය. ස්ටාර්ස්ලාත් උත්සාහ කරන්නේ සල්ලි හොයන්නටය.
දිවයින ඉරිදා සංග්‍රහයේ දුරකථනය නාදවෙන්නට පටන් ගත්තේය. බුලත් විටක් හපමින් සිටි ගුණසිංහ මහත්තයා වීදුරු කාමරයේ සිට මදෙස බැලුවේය. ඒ ඔහු හිස එසවූ විටම පෙනෙන්නේ මා නිසාය.
”සූරි ඔයාට”
ගාමිණී උස් හඩින් කිවේය. එවකට ගාමිණී සුමනසේකර අපේ ප්‍රධාන උපකර්තෘවරයාය.
මම එතැනට ගොස් දුරකථනය ගතිමි.
”මල්ලි... මං ජෝති. ආටිකල් එක ටොප්ස් මල්ලි. කියලා වැඩක් නෑ... සුපර්.. වේලාවක හම්බුවෙමු..”
ලක්ෂ ගණනක් රසික රසිකාවන් පිනවූ හඬ මා වෙනුවෙන් මා සොයා ගලා ආවේ ඒ විදියටය. ඒ මින් වසර ගණනාවකට පෙර එක්දහස් නවසිය අසූ ගණන්වල මුල් භාගයේ දිනකය. හරි දින ගණන් මට මතක නැත.
”මේ පාර ලිපිය හරිම සංවේදීයි”
”ලස්සනට ලියල තිබුණා”
”ඉවර කරලා තිබුණු හැටි හරිම හොඳයි.”
බොහෝ දෙනා මට එවැනි ප්‍රතිචාර දැක්වූහ.
”මේ පාර නම් හරි නෑ..”
එසේ කී අය ද නැත්තේ නොවේ.
”මල්ලී වැඩේ ටොප්ස්”
අවුරුදු තිස් ගණනක පත්තර කෙරුවාව තුළ ඒ ජාතියේ විචාර මට ලැබී ඇත්තේ දෙවරක් පමණි. එසේ පැවසූ එක්කෙනෙක් එච්.ආර්.ජෝතිපාලය. අනෙක් කෙනා නිහාල් නෙල්සන් ය. එකම වෙනස ජෝතිගෙ “මල්ලී” වචනය වෙනුවට නිහාල් “කසුරි” යන්න යෙදීම පමණි.
ඒ කාලයේ මම දිවයින ඉරිදා සංග්‍රහය වෙනුවෙන් “කාලීන සංවාද” නම් වූ විශේෂාංග ලිපි පෙළක් සම්පාදනය කරමින් සිටියෙමි. මෙහිදී විවිධ කලාකරුවන්ගේ සරසවි ආචාර්ය මහාචාර්ය වරුන්ගේ අදහස් මතවාද පෙළ ගැස්වීමි. බොහෝ ආන්දෝලනාත්මක කරුණු ඒ ලිපිපෙළ තුළ අඩංගු විය.
අමරදේවයන්ගේ සිට නන්දා මාලිනී, වික්ටර් රත්නායක, සනත් නන්දසිරි පමණක් නොව පී.වී.නන්දසිරි, වික්ටර් පෙරේරා වැනි සංගීතඥයන්, සතියෙන් සතිය පෙළගැස්වීමි. හමු නොවූ ගායකයකු නැති තරම්ය. අනෙකුත් කලාකරුවන් ද එසේ මය. ටයිටස් තොටවත්ත, සුගතපාල ද සිල්වා, වැනි අයද කාලීන සංවාද පිටුවට එක්වූහ.
එය ශාස්ත්‍රීය විශේෂාංග පළවූ කොටසට අයත් වූ පිටුවකි. සැබැවින්ම කියනවා නම් ගායක ගායිකාවෝ, විද්වත්හු මේ පිටුවට තම අදහස් කියාපාන්නට මහත් උනන්දුවක් දැක්වූහ.
”කාලීන සංවාද” ගැන මෙතරම් දීර්ඝ අටුවාවක් ලියන්නට සිත්වූයේ එක්තරා ඓතිහාසික කාරණාවක් කියාපාන්නටය. මේ කාරණාව මා මෙහි සඳහන් කරන්නේ මහා ආඩම්බරයකිනි.
මගේ මතකය නිවැරැදි නම් ජෝතිපාල නම් වූ පොදු ජන ගායකයාට සති අන්ත පුවත්පතක ශාස්ත්‍රීය පිටුවක් පුරා තම අදහස් කියාපාන්නට අවස්ථාවක් සැලසුණේ මේ කාලීන සංවාද ලිපි පෙළේදීය.
ජෝති ඊට පෙර රසිකයනට හමුවූයේ සිනමා හෝ කලා පුවත්පත් පිටුවලිනි. මහා විද්වතුන් සමඟ, ප්‍රබුද්ධ කලාකරුවන් සමඟ එකම පිටුවකට පය තබන්නට ජෝතිට අවස්ථාවක් ලැබී තිබුණේ නැත.
ඒ ජෝතිට ප්‍රබුද්ධ යැයි කියාගත් රසිකයන් හූ කියූ කාලයයි. ඒ කාලයේ සරසවි බිමකට ජෝතිට පය ගසන්නටවත් ඉඩක් ලැබුණේ නැත. සරසවි කාරයෝ හූ කීහ. සිංදු කීම අත්හැර වේදිකාවෙන් බැස යන තෙක්ම හූ කීහ.
වරක් ඔහු ගම්පහ නගර සභා පිටියට පැමිණි අවස්ථාවක ද කවුරුන් හෝ පිරිසක් හූ කියන්නට පටන් ගත් නමුත් එදා නම් එය එතරම් සාර්ථක වූයේ නැත. පාසල් සිසුවකු වශයෙන් මම ද එදා ජෝති ගේ ‘සිංදු’ අසන්නට එතැනට ගොස් සිටියෙමි.
එහෙත් කාලීන සංවාද සඳහා කලාකරුවන් පෙළගස්වන කාලයේ මම දවසක් දයාසේන ගුණසිංහ මහත්මයා හමුවීමි.
”ගුණසිංහ මහත්තය මට හිතෙනව වෙනසකටත් එක්ක ජෝතිව ගන්ඩ”
”මරු අදහස”
බුලත් විට අනෙක් හක්කට මාරු කරමින් ගුණසිංහ මහත්මයා කීවේය.
එහෙත් මම ඉන් පෙර කිසිම දවසක ජෝතිව හමුවී නැත්තෙමි. ඔහු මා හඳුනන්නේ ද නැත. දුරකථනයෙන් හෝ කතාකර නැත. මාලිගාවත්තේ නිවාස සංකීර්ණයේ සිටින බව අසා ඇති නමුත් ඒ කොතැනකදැයි හරි හැටි දැන සිටියේ ද නැත.
මෙහිදී මගේ උදව්වට ආවේ ඡායාරූප ශිල්පි ගාමිණී මෙන්ඩිස් ය. කලාකරුවන්ගේ ඡායාරූප ගැනීමට විශේෂ හැකියාවක් සහ ඇල්මක් දැක්වූ ගාමිණී “යමු” ජෝති මගෙ යාළුවා” යැයි කීවේය.
ඉන්පසු දිනෙක උදේ නවයට විතර ගාමිණී මාත් කැටුව මාලිගාවත්ත නිවාස සංකීර්ණයේ ජෝතිගේ ‘ෆ්ලැට්’ එකට ගියේය.
එහෙත් කිසිවකු පෙනෙන්නට නැත. ගාමිණී ‘ජෝති.. ජෝති” කීවේය. එහෙත් සද්දයක් නැත. සරදියෙල් පැළැන්තියේ කොණ්ඩයක් ඇති උරහිස් පළල් කෙනෙක් දොර ඇරගෙන පැමිණියේය.
”ජෝති මහත්තයා පාන්දර ආවේ. සංගීත හතඅටක්ම... දැන් හොඳටම බුදි...”
”කියන්ඩ ගාමිණි මෙන්ඩිස් ඇවිල්ල කියලා හදිස්සියකට”
ගෝලයා ඇතුළට ගියේය. මිනිත්තු හතඅටක්ම බලාසිටින්නට අපට සිදුවිය. එය දහයක් දොළහක් දක්වා ඇදී ගියේය. අන්තිමේදී ජෝති නිදිගැට කඩමින් අප වෙත ආවේය.
”ගාමිණී මල්ලි පාන්දරම?”
”මේ අපේ ඉරිදා දිවයිනේ මහත්තයෙක්.. ජෝති අයිය ගැන ආටිකල් කරන්ඩ... කරුණාදාස සූරියආරච්චි” ගාමිණී කීවේය.
”ආ”
ජෝති එවැනි හඬක් නැඟූ නමුත් ඒ හඬෙහි විශේෂයෙන් මා නොදන්නා බව මොනවට පැහැදිලි විය.
පාසල් යන කාලයේ පටන් ආදරය කළ ගායකයා මා ඉදිරියේ සරම යම්තමින් ගැටගසාගෙන පපුවට මොනම ඇඳුමක්වත් නැතිව අවුල් වූ කෙස් රොද ඇඟිලිවලින් සකස් කරමින් සිටී.
”මල්ලි දැන් මොකක්ද කෙරෙන්ඩ ඕනෑ”
”මෙහෙමයි...” යනුවෙන් පටන්ගෙන කාලීන සංවාදපෙළෙහි තොරතුරු මම ජෝතිට කෙටියෙන් කීවෙමි.
”දැන් නම් මොනම ආටිකල් එකක්වත් කරන්ඩ බෑ.. පේන්නෙ නැද්ද මූණ එම්බාම් සයිස්.. පිංතූරයක් ගත්තත් අප්සැට්නෙ ගාමිණී මල්ලි... අනිත් එක අඳින්ඩ කියලත් හරිහමන් ෂර්ට් එකක් නෑ මං හිතන්නෙ..
එහෙම නෙමේ අපි වෙන දවසක කරමු. එදාට මම මල්ලිල වෙනුවෙන් දවසම වෙන්කරලා තියන්නම්. අනම් මනම් වැඩ මොකක්වත් නැතුව.. පාන්දර එළිවෙන ජාමෙට තමයි ආවේ... දන්නවනෙ ඉතින්..
ජෝති හඬ නඟා සිනාසුණේ නැතත් යම්තමින් සිනාසුණේය. ඔහු ඉතා වෙහෙසකර තත්ත්වයකින් සිටින බව තේරුම් ගැනීම අපට ද අපහසු නොවීය.
”එහෙනම් ජෝති අයිය දිනයක් දෙන්ඩ...”
”ලබන සඳුදා”
ඔය කියන ලබන සඳුදා පැමිණියේය. අදටත් තවමත් ආන්දෝලනයට ලක්වෙමින් තුඩ තුඩ කතාබහ වෙන අති සුවිශේෂ වචනය සහ ප්‍රකාශය පත්තර පිටු සොයා ගලාගියේ අන්න ඒ සඳුදා උදේ දහයට විතරය. මේ තරම් දීර්ඝ විස්තරයක් පෙළගැස්වූයේ ඒ “වචනය” කියාගන්නටය.
මාත් ගාමිණීත් ඒ සඳුදා උදේ නවයට විතර ජෝතිගේ ෆ්ලැට් එකට ගියෙමු.
සරදියෙල් පන්නයේ ගෝලයා අප එන මඟ බලා සිටියේය.
”ජෝති මහත්තයා පැය කාලෙන් එනවා කිව්වා. හදිස්සියෙම ගමනක් ගියා. සර්ලට ඉන්ඩ කිව්වා.”
පැය භාගයකින් විතර ජෝති හතිලමින් පැමිණියේය. ප්‍රමාදය පිළිබඳව සියවාරයක් පමණ සමාව ගත්තේය.
”යාළුවෙක් බලන්ඩ ඉස්පිරිතාලෙට ගියා.. පොඩි සපෝට් එකක් අරන් දෙන්ඩ.. ඒක හොඳයිනෙ නැද්ද ගාමිණී මල්ලි”
කතාබහ පටන්ගත්තේ එහෙමය. ජෝති බොහෝ දේ කීවේය. අන්තිමේදී ඔහු මගෙන් ප්‍රශ්නයක් ඇසුවේය.
”මල්ලි ඔය කියන කට්ටිය, ප්‍රබුද්ධයිනෙ... එතකොට අපි කවුද”
ජෝති එක එල්ලේම ඇසු මේ ප්‍රශ්නයට දෙන්නට තරම් සුදුසු උත්තරයක් මා ළඟ තිබුණේ නැත. මම ගොත ගසන්නට වීමි.
”ඒ ගොල්ලො ප්‍රබුද්ධයි.. ජෝතිල ජනප්‍රියයි..”
”නෑ.. නෑ.. ඒගොල්ලොත් ජනප්‍රියයි. ඇත්තටම අපි කවුද මල්ලි හිතන විදියට”
මා ළඟ උත්තරයක් නැත. මම ජෝති දෙස බලා සිටිමි. මාළඟ තිබුණේ කරකියාගත හැකි දෙයක් නැතිවිට නැෙඟන තේරුමක් නැති මඳ සිනාවක් පමණි.
”මල්ලි ඒ ගොල්ලො ප්‍රබුද්ධයි. අපි පීචං”
ඔහු හඬ නඟා සිනාසුණ ද ඒ සිනාවේ කිසියම් ශෝකයක් ගැබ්ව තිබිණැයි මට සිතුණේ මා විසින් ලියූ ලිපිය කියවූ පසුවය.
”මල්ලි අපි පීචං.. හැබැයි මල්ලි අපි ස්ටේජ් එකට නඟින්නෙ පස්සෙ දෙන ලියුම් කවරෙ දිහා බලාගෙන නෙමෙයි. අපි සිංදු කිව්වෙ චියර් එකට... චියර් එක දුන්න නම් එළිවෙනකල් හරි සිංදු කිව්වා.
හැබැයි ඔය ප්‍රබුද්ධයි කියන කට්ටිය ලියුම් කවරේ බර ද කියල බලලා ඉවරවෙලා තමයි ස්ටේජ් නඟින්නෙ.
මල්ලි ඔය ප්‍රබුද්ධයි කියන කට්ටියත් පාටියකට ගියාම ට්‍රිප් එකක් යනකොට දෙකක් වදිනකොට කාගෙ සිංදුද මල්ලි කියන්නෙ.. පීචං අපේ සිංදු..
එකක් තියෙන්නෙ මල්ලි අපි ප්‍රබුද්ධ නෑ.. ඒත් අපි ගාව මනුස්සකම තියෙනවා... ඒගොල්ලන්ගේ සිංදුවල විතරයි මනුස්සකම තියෙන්නෙ. පපුවේ නෑ.. අපේ සිංදුවල තියෙන්නෙ.. ආලය, ප්‍රේමය විතරයි. ඒත් පපුවෙන් එකක් පුරෝල තියෙන්නෙ මනුස්සකම. අහිංසක මල්ලිලාගේ සංගීතවලට සල්ලි නැතුවත් සිංදු කියල තියෙනවා මල්ලි”
ජෝතිගේ අදහස් ඒ සති අන්තයේ පුවත්පතේ පළවූයේ “ඒගොල්ලො ප්‍රබුද්ධ නම්.. අපි පීචං..” යන සිරස්තලය යටතේය.
අඟහරුවාදා කන්තෝරුවට ගිය වහාම වාගේ දුරකථන ඇමතුමක් ලැබිණි.
”සූරි ඔයාට”
ගාමිණී සුපුරුදු පරිදි කීවේය.
”මං නිහාල් නෙල්සන්.. ජෝතිපාලට පිස්සුද... ඒ ගොල්ලො ප්‍රබුද්ධ නම් ජෝතිපාල සුප්‍රබුද්ධයි. මට මේ ගැන කියන්ඩ දේවල් තියෙනවා.. මටත් චාන්ස් එකක් ඕනෑ... අලියගෙ තරම අලිය දන්නෙ නෑ. වාගේ.. ජෝතිපාලගෙ තරම ජෝතිපාල දන්නෙ නෑ..”
නිහාල් නෙල්සන් ආවේගශීලීව බොහෝ දේ කීවේය.
අපි නිහාල්ව සොයාගෙන කටුබැද්දට ගියෙමු.
ජෝතිපාල ගැන ලියන්නට ගොස් එයට සම්බන්ධ වූ නිහාල් ගැන ද විශේෂයෙන් සඳහන් කළ යුතු දෙයක් ඇත.
ඔහු ගයන්නේ “මේක ගුණේ අයියගෙ බජව් දාන කාමරේ” වැනි බයිලා වුවද ඔහුගේ ජීවිතය බයිලාවක් නොවේ. මම ඒ බව ඒ දිනවලදී ද සඳහන් කෙළෙමි. ඔහු මත්පැන් බිඳක් හෝ දුම්වැටියක් කටේ තියන්නේ නැත.
මම බොහෝ කලාකරුවන්ගේ නිවෙස්වලට ගොස් ඇත්තෙමි. ඒ දිනයේදී මා දුටු නිහාල්ගේ ආලින්දය තරම් සරල ආලින්දයක් මා දැක ඇත්නම් ඒ එකක් හෝ දෙකක් පමණි. සුවපහසු ගෘහයක් වුවද ඔහුගේ ආලින්දය සම්පූර්ණයෙන්ම වාගේ හිස්ය. පුටුවලට අමතරව තිබුණේ ඔහුගේ ඡායාරූපයක් පමණි. ඒක ගුණෙ අයියගෙ බජව් දාන කාමරයක් නම් නොවීය.
’ජෝතිගේ ලිපියත් නිහාල් නෙල්සන්ගේ ලිපියත් පළවු පසු කාලීන සංවාද ලිපි මාලාව අමුතුව මඟක් ගත්තේය. ජෝති පිළිබඳව මා දැන නොසිටි අප්‍රකට තොරතුරු අසන්නට ලැබුණේ ඉන් පසුවය.
ඉන්පසු සතියක මම කේමදාස මාස්ටර් හමුවන්නට ගියෙමි. දිවයින ඉරිදා සංග්‍රහයේ ශාස්ත්‍රීය පිටුවකට ජෝතිපාල කැඳවීම ගැන මාස්ටර් මට බොහෝ ප්‍රශංසා කෙළේය.
”මට චිත්‍රපටයක සංගීතය කරන්ඩ හම්බවුණා.. ඒක ටිකක් වාණිජ මට්ටමේ එකක්. හැමදාම ජෝතිගෙ හඬ තිරය පිටිපස්සෙන් ඇසෙන හින්ද මට හිතුණ මේකට වෙන ගායකයෙක් ගන්ඩ. හැබැයි චිත්‍රපටයේ නිෂ්පාදකයා මට පුන පුනා කිව්ව ජෝතිව ගන්ඩම කියලා.
චිත්‍රපටය කළා.. ඒ සිංදුව කිසිම පණක් නෑ.. චිත්‍රපටයේ සීන් එකම මලානික වෙලා ගිහින්.
පස්සෙ මම කිව්ව ජෝතිව එක්කරගෙන එන්ඩ කියලා.
ඒ පණිවුඩකාරයා ජෝතිව සොයාගෙන මාලිගාවත්තට ගියේය.
ඊයෙ රෑ එළිවෙනකල් බීලා. සංගීත පහක් ද හයක් ද.. මූණ එම්බාම්වෙලා.. වොයිස් එකක් නෑ.. මාස්ටර්ට කියන්ඩ වෙන දවසක් දාගන්ඩ නොවැරදීම එනව කියන්ඩ. අනේ මාස්ටර්ට කියන්ඩ තරහ වෙන්ඩනම් එපා කියලා..”
පණිවුඩකාරයා ආපසු විත් ඒ පණිවුඩය මාස්ටර්ට කීවේය.
”මට උත්තර එපා. මට ඕනෑ ජෝතිපාල.. මං කිව්වයි කියලා ඔහොමම ඔය මූඩ් එකෙන්ම එන්ඩ කියනවා”
ජෝතිපාල ආවේය. මාස්ටර් වරක් දෙවරක් සර්පිනාවෙන් තාලය අල්ලා දුන්නේය. ජෝතිපාල පෙම්වතාගේ දුක් ගීතය ගැයුවේය. තිරය පලාගෙන ජෝතිගේ හඬ පැතිර ගියේය.
”ජෝති මේ ගැන කාටවත් කියන්ඩ එපා..”
”ජෝති ගේ ඊළඟ ගුණේ තමයි කවදාවත් ඒ රහස හෙළිකෙරුවේ නැති එක. ඉයර් එකට සිංදු කියන්ඩ ජෝතිපාල තරම් කෙනෙක් මට ජීවිතේදිම හම්බවෙලා නෑ.” කේමදාස මාස්ටර් එදා මා සමඟ කීවේය.
”සමහර කලාකාරයො රට රටවල්වලට ගියාම එහෙ ඉන්න ලාංකිකයන්ට වාත වෙනවා. සිගරැට් බොනවා. ටෙලිෆෝනය ඉවරම කරලා දානවා. ඒත් ජෝති කවදාවත් එහෙම කරන කෙනෙක් නෙමෙයි.”
එහෙම කිව්වේ තවත් කලාකරුවෙකි.
දැන් මම මේ දීර්ඝ ලිපිය අවසන් කරන්නට මුල පුරමි.
ජෝතිපාල ගැන හදිසියෙන් ලියන්ඩ හිතුණේ ඔහුගේ ගීතවලින් කෙළින්වීමට උත්සාහ දරන ස්ටාර් පන්නයේ සංගීත වැඩසටහන් සංවිධානය කරන ටෙලිවිෂන් ආයතනත් ඒ හරහා කෙළින් වීමට උත්සාහ දරන ස්ටාර්ස්ලාටත් යමක් කිව යුතු බැවිනි.
එක් යුගයකදී හූවලින් බැට කෑ ජෝති තවත් යුගයකදී නැතුවම බැරි ගායකයා බවට පත්වීම දෛවයේ හාස්කමක්දැයි නොදනිමි.
ස්ටාර් පන්නයේ වැඩසටහන් කරන්නේ සල්ලි හොයන්නටය. ස්ටාර්ස්ලාත් උත්සාහ කරන්නේ සල්ලි හොයන්නටය.
”ජෝතිගේ සිංදු මිනිස්සු ඉල්ලනතාක් මං ජෝතිගේ සිංදු කියනවා.”
ස්ටාර් කෙනෙක් වූ සුරේන්ද්‍ර පෙරේරා කියා තිබිණි. සුරේන්ද්‍රට ජෝතිගේ හඬ සහ ගායන ශෛලිය පිහිටා තිබේ. එය වාසනාවකි. සුරේන්ද්‍ර අද ජීවත්වෙන්නේ ඒ වාසනා ගුණය නිසාය. ඒ වාසනා ගුණය නැති අය සුරේන්ද්‍රට ඊර්ෂ්‍යා කළ යුතු නැත. ස්ටාර්ලා හැමදෙනාටම ඒ වාසනා ගුණය නැත. ඒ නිසා ඔවුන්ට සංගීත ප්‍රසංග ලැබෙන්නේ නැත. ජෝතිගේ සී.ඩී. එකක් කරගන්නට නොහැකිය. ඒ ඉල්ලුමක් නැති නිසාය.
එහෙත් ජෝති තුළ තිබූ සියලු ගුණාංග සුරේන්ද්‍ර තුළ ඇද්දැයි මම නොදනිමි.
”මල්ලි අපි සිංදු කිව්වෙ මිනිස්සුන්ගෙ චියර් එකට.. කවරය දිහා බලන්නෙවත් නැතුව“
ඒ ජෝතිලාය. ඒකට කියන්නෙ මනුස්සකම කියලාය. හොඳ මනුස්සයෙක් කියන නම පමණක් ඉතිරිකොට තඹ දොයිතුවක්වත් ඉතිරි නොකොට ජෝති මියගියේය. ජෝතිගේ තරම් හැමදෙනාගේම හිත සවිමත් නැත. ඒ ඒ කාලයේය. දැන් චියර් එකට වඩා කවරය බලවත්ය.
ඒ ගැන දොසක් කියන්නටත් බැරිය. මුළු සමාජයම එහෙම වෙනස්වී ඇති බැවිනි.
එහෙත් ඛේදවාචකය මෙයයි. නාරද දිසාසේකර මියගියේ මහා සම්පතක් බඳු ගීතාවලියක් අපේ රටට ඉතිරි කරලාය. ආනන්ද සමරකෝන්, සී.ටී.ප්‍රනාන්දු, මොහිදින් බෙග්, කපුගේ, ෂෙල්ටන් පෙරේරා ආදීන් අපෙන් සමුගත්තේ එහෙම ධනයක් ඉතිරි කරලාය.
ජෝති සමුගත්තේ ද මහා ධනයක් ස්ථිර තැන්පතුවක තැන්පත් කරමිනි.
එහෙත් ස්ටාර් පන්නයේ තරුණ ගායකයන්ට අභියෝගයක් වන්නේ එවැන්නක් කළ හැකිවේද යන්නයි.
ජෝතිගේම සිංදු ඔවුන්ගේ සිංදු බවට පත්කොට ඒවා ඉතිරිකොට සමුගැනීමෙන් පලක් ඇද්දැයි හෙමින් සීරුවේ සිතා බැලීම වටී.

හිස් අහසේ ගෑවෙන්න තරමට ගී සෑයක් බඳිමී”
අනුන්ගේ ගීවලින් නම් මේ ගී සෑයවල් බැඳීමේ තේරුමක් නැත.

කරුණාදාස සූරියආරච්චි

උපුටා ගැනීම සිළුමිණ 2011/08/07

ගල් අරනේ හැංගෙන්නා

2010-07-15T12:50:00.000+05:30

සෑහෙන්න කාලෙකින් බ්ලොග් එක පැත්තෙ ආවේ.ගොඩක් ලස්සන සින්දුවක් හම්බ උනා.ඉතිං ඒක ඔයාලටත් දෙන්න හිතුනා.මටනම් පුදුම ලස්සනක් තියෙනවා මේ සින්දුවේ. ඔයාලටත් එහෙම ඇති කියල හිතනවා. මේ වගේ සින්දු දැන් රේඩියෝ වලත් ඇහෙනව අඩුයිනෙ.මේක සංගීතවත් කරල තියෙන්නේ එච්. එම්. ජයවර්ධනයන්. සින්දුව කියන්නේ අපි හැමෝම දන්න කියන දක්ෂ ගායිකාවක්. විශාරද නීලා වික්‍රමසිංහ.

ගල් අරනේ හැංගෙන්නා

උන් රහසේ ලං වෙන්නා
මා පුතු අල්ලං යන්නයි.........
නෑ එන්නට දෙන්නේ
මා පුතු ලඟ ඉන්නේ නාඩා නිදියන්නේ........

සඳුන් වනේ මල් නෙළනා සුරංගනාවෝ
සුවඳ දොවා ඇල් පවනේ
පුතුට ගෙනාවෝ

සිඟිති නෙතේ කැකුලු මුවේ මැවෙන සිනාවේ
සසල ලොවේ නිමල සුවේ
සිතට උදා වේ

හඳ ගැන දිණමිණ

2010-06-11T09:50:00.002+05:30

අන්තර් ජාලයේ හම්බ වෙච්ච පුවත් කිහිපයක් මේ

චිත්‍රපටි

2009-10-14T13:45:00.003+05:30

මගේ බ්ලොගයේ තිබුනු ඔක්කොම චිත්‍රපටි අලුත් තැනකට මාරු කලා.කැමති අයට බා ගන්න පුළුවන්.චිත්‍රපටි බානවමන් මෙන්න තැන http://www.a2zfilm.blogspot.com

අද අපට අමතක වූ අධ්‍යාපනයේ පියා

2009-09-23T16:58:00.006+05:30

ආචාර්ය සී.ඩබ්ලිව්.ඩබ්ලිව්.කන්නන්ගර මහත්මා මිය ගියේ අද වගේ දවසකය.අප කාටත් එය අමතකය.මා හිතනා ආකාරයට එසේ අමතක කර දැමීම යුතු නැත.කෙසේ වුවත් මේ ශ්‍රීමතානන් සිහිවීම පිණිස තබනා කෙටි සටගනකි මේ.

එතුමගේ උපත සිදු වන්නේ 1884 ඔක්තෝබර් මස 13 දින අම්බන්ගොඩය. අම්බලන්ගොඩ වෙස්ලියන් ඉංග්‍රීසි පාසලෙහි මූලික අධ්‍යාපනය ලැබූ කන්නන්ගර ශිෂ්‍යයා සියලු විෂයවලට දැක්වූ විශිෂ්ඨ දක්ෂතාව හේතුවෙන් ශිෂ්‍යත්වයක් ලැබ එවකට දක්ෂිණ ලංකාවෙහි ඉතා උසස් තත්ත්වයේ ඉංග්‍රීසි ආයතනයක් වූ ගාල්ලේ රිච්මන්ඩ් විද්‍යාලයෙහි ද්විතීයික අධ්‍යාපනය ලැබීමේ වාසනාව ලැබුවේය. රිච්මන්ඩ් විදුහලෙහි අධ්‍යාපනය ලැබීමේ අවසන් වන කාලයේ දී පාසලෙහි දක්ෂතම ශිෂ්‍යයා වශයෙන් සම්මාන ලැබීමේ භාග්‍යය ඔහුට හිමිවුයේය. 1901 දී කේම්බ්‍රිජ් සීනියර් විභාගයෙන් දක්ෂතමයා වශයෙන් සමත්වූ ඔහු 1904 දී රිච්මන්ඩ් විදුහලෙහි උප ගුරු පදවියක් ලැබුවේය.

1910 දී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ඉදිරියේ නීතිඥවරයෙකු වශයෙන් දිවුරුම් දුන් ඔහු 1922 දී මහනුවර වාසල මුදලි ඒඩ්න් විජේසූරිය මෙනෙවිය සමඟ විවාහ විය. 1923 දී ව්‍යවස්ථාදායක මන්ත්‍රණ සභාව සඳහා ගාලු අසුනට ඉදිරිපත් වී ඉන් ද ජයග්‍රහනය කළේය.

1930 දී ලංකා ජාතික සංගමයේ සභාපති වූ මෙතුමා 1931 දී ඩොනමෝර් ආණ්ඩුක්‍රමය යට‍තේ ලංකාවේ පැවති ප්‍රථම සර්ව ජන මැතිවරණයේ දී ගාල්ලේ මන්ත්‍රීවරයා බවට පත්විය. ජාතික ඇඳුමින් සැරසී ප්‍රථම වරට සභාගැබට ඇතුලු වූ පුද්ගලයා වූයේ ද එතුමාය. එවකට ඇතිකල අධ්‍යාපන කා‍රක සභාවේ සභාපති තනතුරට ද පත්ව 1931 දී ප්‍රථම අධ්‍යාපන ඇමති ධූරයටද පත්විය. 1936 දී මතුගම නියෝජිතයා වී වසර 16ක් ම අධ්‍යාපන ඇමතිවරයා වශයෙන් කටයුතු කළේය.

කන්නන්ගර යුගයේ දී අධ්‍යාපන ක්ෂේත්‍රයේ කැපී පෙනෙන ලක්ෂණ බොහෝමයක් සිදු විය. හුදෙක් කන්නන්ගර යුගයට ස්වර්ණමය භාවයෙක් ගෙන දුන්නේ මෙම අධ්‍යාපන සංශෝධන ඇතිවීමය. එනම් රටේ අධ්‍යාපන අවස්ථා සුලභ කිරීම, ග්‍රාමීය අධ්‍යාපන ක්‍රමයක් බිහි කිරීම, වැඩිහිටි අධ්‍යාපන පහුසකම් සැපයීම, අධ්‍යාපනික උපයෝගී සේවාවන් ආරම්භ කිරීම, මව්භාෂාවෙන් ඉගැන්වීම ආරම්භ කිරීම, ඉංග්‍රීසි භාෂාව දෙවෙනි විෂයක් ලෙස පිළි ගැනීම, නිදහස් අධ්‍යාපනයක් ඇති කිරීම, මධ්‍ය මහා විද්‍යාල ආරම්භ කිරීම, පාසැල් විෂය මාලා ප්‍රතිසංස්කරණය (රටේ අවශ්‍යතාවන් හා ජාතික උරුමයන් ට ගැළපෙන අයුරින්) යනාදිය විය.

1924 දී ව්‍යවස්ථාදායක සභාවට තේරී පත්වීමෙන් පසුව ගුරුවරුනට වැඩි වැටුපක් ලබාදීම උදෙසා කටයුතු කළ අතර විශ්‍රාම වැටුප් ලබා දීමටද ද පියවර ගත්තේය.

ලාංකේය දරු දැරියනට නිදහස් අධ්‍යාපනය උදා කරළිම සදහා අනුපමේය සේවයක් ඉටු කළ කන්නන්ගර ශ්‍රීමතාණෝ වර්ෂ 1969 සැප්තැම්බර් මස 23 දි මෙලොවින් සදහටම සමුගත්තේ ය.

අවංක බව, ඉවසීම, දැඩි ආත්ම විශ්වාසය හා කැපවීමේන කටයුතු කිරීම මෙම සැබෑ මානව හිතවාදියාගේ චරිතයෙහි විශිෂ්ඨ ගුණාංගයක් විය. ජාතියේ උන්නතියට පළ වූ සී. ඩබ්ලිව්. ඩබ්ලිව්. කන්නන්ගර ශ්‍රීමතාණෝ සිහිපත් කරන මෙම මොහොතේ එතුමා වෙනුවෙන් කල හැකි උසස්ම උපහාරය වනුයේ එතුමාණන් විසින් කොතෙකුත් බාධක මධ්‍යයේ අප උදෙසාම ආරම්භ කල නිදහස් අධ්‍යාපන ක්‍රමය මේ රටේ මතු පරපුරේ ද සුභ සිද්ධිය උදෙසා දායාද කිරීමයි. එය අප සියලු දෙනාගේ යුතුකම හා වගකීම ද වන්නේය.

සන්නස හා නැණකිරන වෙබ් අඩවි මගින් බොහෝ දෑ උපුටා ගන්නා ලදී

google-msn-yahoo

2009-09-10T12:37:00.000+05:30

මොකක්ද මේගැන හිතෙන්නෙ.?

TWINKLE TWINKLE Indian version

2009-09-10T09:45:00.002+05:30

හෙදිය

2009-09-03T10:13:00.000+05:30

මේක මගේ පෞද්ගලික අදහසක් විතරයි. මේ ලිපිය කා ගැනවත් ද්වේ ශයෙන් ලියනවා කියලා හිතන්න එපා.මම කෙලින්ම පටන් ගන්නම්.
ඇත්තටම හෙදියක් කිව්වාම අපේ හිතේ මැවෙන්නේ මොනවගේ චිත්ත රූපයක්ද.
හිතන්න ඔබේ පව්ලේ කෙනෙක් ලෙඩ වෙලා රෝහලක නැවැත්තුවා කියලා. ඔබ එයාව බලන්න ගිහිල්ලා හෙදියකගෙන් විමසුවහම එයා දෙන උත්තරය මොකක් වෙයිද?
හැම හෙදියක්ම නෙමෙයි බොහෝ හෙදියන් ඔබට කියන්න ඇත්තෙ ඔයාගෙ තාත්තට විතරක් නෙමෙයි,ඔයාගෙ අම්මට විතරක් නෙමෙයි එහෙමත් නැත්තම් ඔයාගෙ මල්ලිට,අක්කට,අයියට (මේ ආදී වශයෙන්) විතරක් නෙමෙයි අපිට බෙහෙත් දෙන්න තියෙන්නෙ.අපි එයාගෙ ලෙඩේට බෙහෙත් දෙන්නම්.අපි කී දෙනෙකුට කියල උත්තර දෙන්නද?,
එහෙමත් නැත්නම් හිතන්න ඔබ තුවාල වෙලා බෙහෙත් දාගන්න්න ගියා කියලා, මොන විදිහට සලකන්න ඇතිද?
කෝ පොඩ්ඩක් දඟලන්නෙ නැතුව ඉන්න,පොඩි එකෙක් වගෙයි නෙ දඟලන්නෙ,කෝ කෝ ඉක්මනට,කියල කීපාරක් කියන්න ඇතිද?
ගොඩක් වෙලාවට හෙදියො කතා කරන්නෙ ලෙඩාට ලෙඩාගෙ වයස බලල නෙමෙයි,කොයි තරම් වයසක අයෙක් වුවත් එයාට ඒ පුත්ගලයා ලෙඩෙක් විතරයි,සිරිපාල,කුසුමාවතී කියල නමින්මයි ආමන්ත්‍රනය කරන්නෙ.
එයාගෙ අම්මට, තත්තට, සීයට එහෙම කතා කරයිද?
ඇයි මෙහෙම වෙලා තියෙන්නේ
අනේ මංද
හෙදියනි,
"ඇත්තටම කරුනාව, දයාව, ඔබට උරුම දෙයක් බව අමතක කරන්න එපා. ලෙඩකදි දුකකදි පිහිටවෙන ඔයා ල දිහා අපි බලන්නෙ දෙවිවරු වගේ, ගෙදර ප්‍රශ්න අමතක කරල ලෙඩ්ඩුත් එක්ක ආදරයෙන් ඉන්න බලන්න. නංගියේ,
එතකොට ඔබ දිහා හැමෝම ආදරයෙන් බලාවි."

අපේ ගී

2009-09-01T14:31:00.000+05:30

අන්තර්ජාලයේ සැරි සරද්දී හම්බ වෙච්ච අපේම ගීත කිහිපයක් මේ.

1.කොමුල් අමඩ් ලෙඩ් ලිනසී
එ බොන්ද මියුර් යහ බැ සී
එ කපල් දල වන් දිගැ සී
මන ජල්(ව)යි (සිත්) නොමු සී

2.සව බරණින් සැජ් ගිරි හිසැ සිටිහි කුමට
යෙහෙළී කියා සො නුමුත අප හිමි බවුදු
(දෙ‍කෙ)ස ලුනෙත්.

3.සිතහි යහපත විද බලය (මෙහි) රනවන බුන බලහ නො
මෙ රජමහ සිත රජමහ හම සිහිවන ක(ල)
සෙන් බොදෙවල ලයු ගී.

කාවින්දි දුව

2009-08-31T17:26:00.000+05:30

උපුටා ගැනීම දිවයින පුවත්පතිනි 07/08/2009

ගුරු සිසු නැණැස පාදමු කාවින්දි දුවට සිදු වූ දේ නොවේවා එවන් අපරාදේ
"බණ්‌ඩාර ඇහැලියගොඩ"

ළමයා මිනිසාගේ පියාය", "හෙට ලොව බාරගන්නේ අද ළමයාය", "පරපුරේ අභිමානය දරුවාය" වැනි වදන් අප දීර්ඝ කාලයක්‌ පුරා අසා ඇතත් අද ඒවා කිසිදු වටිනාකමක්‌ නැති සිල්ලර වචන බවට පත්ව ඇතැයි අපට සිතේ. ඒ එසේ වන්නේ අද අහන දකින දේවල් දෙස බලන විටය. පාසල ඇරී දරුවකුට තනි මග යා නොහැකිය. මග රැක සිටින වග වලසුන් වැනි මිනිස්‌ වෙස්‌ ගත් තිරිසන්නු කැකුළු මල් තලා පොඩිකර සිහිසුන් සිරුර හෙළ පල්ලම්වලට ඇද දමති. එල්ලාවල සිදුවීම එකක්‌ පමණි. පුවත්පතකට එබී බලන විට අහිංසක දරුවන් අපචාරයේ යොදවා ගන්නා ඇතැම් ටියුෂන් කඩකාරයන්, පාසල් ගුරුවරුන් මෙන්ම ඇතැම් විදුහල්පතිවරුන් ද අපට හමුවෙයි. ප්‍රශ්න පත්‍රයක්‌ වැරදි අසූවක්‌වත් නැතිව හදාගන්නට බැරුවාට සමහරුන් එවැනි වැඩවලට දක්‍ෂය. මේ සියල්ල කරන්නේ මහජන මුදලින් නඩත්තු වෙමිනි. රජයෙන් බොහෝ වරප්‍රසාද ලබමිනි. මෙවැනි අය ගෞරවනීයව ගුරු වෘත්තියෙහි නියෑළෙන ගුරු දෙවිවරුන්ට සහ ගුරු දේවතාවියන්ට ප්‍රසිද්ධියේම අගෞරව කරති. ඇලහැර බකමූණ ප්‍රදේශයේ පාසලක දරු දැරියන් අටදෙනකුට කනේරු ඇට කන්නට සැලැස්‌සුවේ එවැන්නන් නොවේද? මිශ්‍ර පාසලක තාරුණ්‍යයට එළැඹෙන දරු දැරියන් අතර ඇති වූ සුළු සිදුවීමක්‌ හෝ දෙකක්‌ මහමෙරක්‌ කරගෙන රට පෙරළන්නට හදන විට අත්දැකීම් අඩු ආවේගශීලී ඔවුන් දරුණු ක්‍රියාමාර්ගයකට අවතීර්ණ වන්නට ඇත. පාඩුව ගුරු භවතුනට හෝ පාසලට නොව අහිංසක දෙමාපියන්ටය. අප මාධ්‍යකරුවෝ එම සිදුවීම සියලු තොරතුරු සමඟ නොපැකිලව වාර්තා කළහ. පාසලේ නම් ගම්, දරුවන්ගේ විස්‌තර සියල්ලෙහි කිසිදු අඩුවක්‌ දක්‌නට නොවීය. අගනුවර උසස්‌ බාලිකා විද්‍යාලයක 9 වැනි ශ්‍රේණියේ ඉගෙනුම ලබන අපේ අසල්වැසියකු වූ 14 හැවිරිදි කාවින්දී අනුත්තරා ජයවර්ධන ටයි පටියෙන් ගෙල වැලලාගත් පුවත අසන්නට ලැබුණේ මේ අල්ලපනල්ලේය. ඇය මියයන තුරුම කිසිදු මාධ්‍යයක්‌ පාසලේ නම සඳහන් කර තිබුණේ නැත. සමහර මාධ්‍ය කියා සිටියේ බරපතල තත්ත්වයක්‌ නොමැති බවය. ඇලහැර බකමූණේ තොරතුරු සොයා ගන්නා මාධ්‍යකරුවනට අගනුවර උසස්‌ බාලිකා විදුහල හඳුනාගන්නට නොහැකි විය. සෙසු බාලිකා විදුහල් මේ පුවතින් අන්දමන්ද වූයේ මේ සඳහා ඔවුන් සැක කළ බැවිනි. මේ සියලු ප්‍රශ්න ආරම්භ වන්නේ ඇය සතුව තිබූ ජංගම දුරකථනයක්‌ හසුවීමෙනි. මාපියන් දිවුරා කියන්නේ ඇයට ජංගම දුරකථනයක්‌ අරන් දී නැති බවය. එසේ නම් ඒ දුරකථනය කාගේද? උත්තර නැත. දුරකථනයේ අසභ්‍ය දර්ශන ඇති බවට පැතිර ගිය ආරංචියට අත්තටු ලැබිණ. පොලිසිය පැමිණ එවැන්නක්‌ නොමැති බව තහවුරු කරන තෙක්‌ අර අහිංසක දැරියට පස්‌පඩංගුවේ බැණවදින්නට අපේ මහත්වරු සහ නෝනාවරු සැදී පැහැදී සිටියහ. දහහතර වියෑති අහිංසකාවියට මඟුල් ජෝඩු කරන්නට ද සමහරු අමතක නොකළහ. පෙම්වතකු හෝ පෙම්වතුන් කිහිප දෙනකු අමතන්නට ජංගම දුරකථනය භාවිත කළ බවට කට කතා පැතිර ගියේය. තාත්තාගේ හෝ අම්මාගේ අතේ එල්ලී උදේ පාන්දර පාසල් වෑන් රථයට නගින අයුරුත් සවස වෑන් රථයෙන් බස්‌සවාගෙන ගෙදර යන අයුරුත් අපට හුරු පුරුදු දසුන්ය. ඇයට ප්‍රේම කරන්නට වයසක්‌ හෝ කාලයක්‌ නොමැති බව කවුරු කෙසේ කීවත් අපි දනිමු. එසේ නම් දුරකථනයේ රහස එළිදරව් කරවාගෙන ඇය නිදොස්‌ කළ යුතුය. තාත්තා වූ අතුල ජයවර්ධන විදුහලෙන් මෙය ඉල්ලා සිටියදීත් දුන්නේ නැත. ඒ සියල්ල තවමත් අභිරහස්‌ය. දුරකථනය සමඟ ජීවග්‍රහයෙන් අල්ලා ගන්නා විට ඇය කළේ එකම ඉල්ලීමකි. මෙය පියාට නොදන්වන ලෙසය. එයට ආරෝපණය කළ කටකතාව වූයේ ඔහු සැර පරුෂ අයකු බවය. තම එකම දරුවාට දරුණු ලෙස සලකන පියවරුන් සිsටින්නට පිළිවන. එහෙත් අසල්වාසීන් ලෙස පියා සහ දියණිය අතර ඇති ආදරය අපි දැන සිටියෙමු. අනුන්ගේ වකුගඩුවකින් ජීවත්වන පියා මේ පුවතින් සසල වෙනු ඇතැයි දියණිය කල්පනා කළ බව සිතන්නට කවුරුවත් සිටියේ නැත. දරුවකු පාසලට යවන්නේ දැඩිසත්කාර ඒකකයකදී සිහිසුන්ව සිටිනු දකින්නට හෝ මිනී පෙට්‌ටියකින් ගෙදර එන අයුරු දැක බලා ගන්නට නොවේ. නිවසේදී මෙන්ම වගකීම ද ආරක්‍ෂාවද ඔවුනට ඇතැයි දෙමාපියෝ සිතති. මෙය මියුසියස්‌ විද්‍යාලයට ද බකමූණ විද්‍යාලයට ද පොදුය. අපි දෙවියන්ගේ නාමයෙන් ඉල්ලා සිටින්නේ ප්‍රශ්නයක්‌ දෙස සානුකම්පිත සහ නම්‍යශීලී ලෙස බලන මෙන්ය. ඇය ඇත්තටම ජංගම දුරකථනයක්‌ භාවිත කළේ නම් එය මරණ දඬුවමට යටත් විය යුතු ආනන්තරීය පාපකර්මයක්‌ ලෙස සැලකිය හැකිද? කොලු කෙළි ප්‍රශ්නයක්‌ කනේරු ඇටවලින් අවසන් කළ යුතුද? අප මෙසේ ප්‍රශ්න කරන්නේ තවත් දස දහසක්‌ කාවින්දිලා වෙනුවෙනි. අපේ කාවින්දි අකීකරු දඩබ්බර බොරුකාර දැරියක වූවා නම් තවමත් ජීවතුන් අතරය. තමන්ට දරාගන්නට බැරි තරම් බරක්‌ පැටවූ විට උහුලාගන්නට නොහැකිව ඇය ජීවිතයෙන් වන්දි ගෙවුවාය. තමා වෙනුවෙන් මුළු ජීවිතයම කැපකරන රෝගාතුර පියා සහ මව පිළිබඳ සිතන්නට පවා ඉඩක්‌ නොතබන්නට ඇගේ හිත දරදඬු කළේ කවුද? ඇය අවසර රැගෙන වැසිකිළියට ගිය මොහොතේ සිට ගෙල සිරවූ ටයි පටිය සහිතව රෝහලට ගෙන ආ මොහොත දක්‌වා ප්‍රශ්න සමූහයකි. ඒවා සාධාරණීකරණය කිරීම නීතියට බාර කරමු. එහෙත් මෙවැනි හදිසි තත්ත්වයකදී පළමුවෙන්ම කළ යුතු ප්‍රථමාධාරවල මූලික දේවල්වත් ඉහළ පෙළේ පාසලක්‌ නොදැන සිටීම සහ නොකර සිටීම ප්‍රශ්නයක්‌ නොවන්නේද? චූදිතයකු බවට පත්කළ සිසුවිය වැසිකිළියට ගොස්‌ ප්‍රමාද වන විට සොයා බලන්නට කිසිවකු සිටියේ නැද්ද? ගෙල සිර කළ ටයි ගැටය මුදාහරින්නට කල්පනා නොකළේ ඇයි? බොහෝ අය මේවාට පිළිතුරු සොයන්නේ තම තම නැණ පමණින්ය. සිදුවූ දෙය නිවැරදිව වාර්තා වූයේ නම් කපුqටු පිහාටුවක්‌ මත වමනය කළ පුවත කපුටන් හත්දෙනකු වමනය කළ බව කියන්නාක්‌ මෙන් දුරදිග යන්නේ නැත. අවසානයේ සිදුවූයේ කුහුඹුවෙකුට වරදක්‌ නැති දියණිය වැරදිකාරියක්‌ බවට පත්කර මිහිදන් කිරීමය. සියල්ලන්ගේම පව් ඇගේ මිනී වළට හෙළන්නට තැත් කිරීම අවාසනාවකි. වසර 9 ක ඇගේ පාසල් ජීවිතය විමසා බලන්නේ නම් ඇය විසින් කරන ලද පෙර වැරදි සොයාගත හැකිය. එසේ වුවහොත් මෙය ඇගේ පළමු වරද නොවේ යෑයි තර්ක කළ හැකිය. ඇය ගෙදරදී මෙන්ම පාසලේදී ද ගුණ යහපත් දැරියක ලෙස හැදෙන වැඩෙන බව අපි දනිමු. දැන් කළ යුත්තේ ඇඟ බේරා ගැනීම හෝ සිදුවූ අපකීර්තියෙන් මිදීමට මං සෙවීම නොවේ. සිසු පරපුරේ මෙන්ම ගුරු පරපුරේ ද නැණැස පාදා මෙවැනි සිදුවීම් අවම කර ගැනීමය. එය කාවින්දියගෙන්වත් පටන් ගන්නේ නම් ඇගේ ජීවිතයට වටිනාකමක්‌ එකතු වනු ඇත. සමනළියකගේ දෙමාපියෝ ඇගේ වියෝවට අමතරව කට කතා නිසා විස්‌සෝපව පසුවෙති. බොහෝ මාධ්‍ය නිරාවරණය කරන්නේ සත්‍ය තොරතුරු නොවේ. සමකාලීන පාසල් දැරියන් දෙතුන් දෙනකු පමණක්‌ මළගෙදරට සහභාගි වූ බව එක්‌ පුවතක පළවී තිබිණ. එයට හේතුව පියා ඔවුන් එලවා ගත් බවය. එහෙත් මුළු කාලය පුරාම මළ ගෙදර රාත්‍රියේදී ඇගේ යෙහෙළියන් නිසා නිසල සිරුර බලාගන්නටවත් අපට ඉඩක්‌ නොතිබිණ. අවසන් කටයුතු තුනට සිදුකරන බව සඳහන් කළත් හතර දක්‌වා දීර්ඝ කළේ යෙහෙළියන්ට සහභාගි වීමටය. පාසලේ කුඩා කොඩියක්‌ පමණක්‌ දමා තිබුණද වසර 9 ක්‌ ඉගෙනුම ලැබූ ගෞරවය සලකන්නට ඇගේ යෙහෙළියනට පැය කිහිපයක්‌ හෝ නිවාඩු නොදීම පිළිබඳ අපි මහත් සේ කම්පා වෙමු. එහෙත් බොරැල්ලේ කනත්තේදී අසීමිත වූ පාසල් සිසුවියන් දේහය වටා රොක්‌ව හඬා වැළපෙන අයුරු අපි දුටුවෙමු. මේ අහිංසකාවිය මේ වන විට අප වෙතින් සමුගෙන ගොස්‌ දින කිහිපයකි. කටකතා සහ අසත්‍ය ප්‍රචාර තවමත් නිදැල්ලේ සැරිසරයි. උදේ හවා මල් නෙළා බුදුන් වඳින සතා සීපාවට පවා අසීමිතව ආදරය කරන, හැන්දෑවට වට පිටාවේ කුඩා දරුවන් පිරිවරා සෙල්ලම් කරන කාවින්දියට අපහාස කිරීම දැන්වත් නවතා දමන මෙන් අපි අයෑද සිටිමු. තම එකම දරුවා අහිමිවීමෙන් තවමත් ඇඬූ කඳුළෙන් පසුවන දෙමාපියන්ට මේ කටකතා සහ බේගල් ඉවසිය නොහැකිය. සකලවිධ මහත්වරුනි, නෝනාවරුනි, ඇත්ත ඇති සැටියෙන් නොදන්නේ නම් නිහඬව සිටීම ගෞරවයට කාරණයකි.

වැලි තලප

2009-08-31T10:36:00.000+05:30

අවශ්‍ය ද්‍රව්‍ය

1.තම්බාපු හාල් හුණ්ඩු 1ක්

2.කැකුලු හාල් සේරු 1ක්

3.කිතුල් හකුරු මුල් 1ක්

4.සීනි රත්තල් 1ක්

5.වතුර කෝප්ප 1/4ක්

6.ලුණු ස්වල්පයක්

සාදා ගන්නා ආකාරය

පිටි වලින් 3/4 ක් පමණ ගෙන වතුර ටික ටික ඉසිමින් අබ ඇට තරමට කුඩා කැට සකස් කර ගන්න.ඉතිරි පිටි ටික ලොකු කැට කඩ කඩා කුඩා කිරීමට පාවිච්චි කරන්න.පිටි කැට කර ගත් පසු පිට්ටු බම්බුවකට දමා හොඳින් තම්බා නැවත කඩන්න.හකුරු, සීනි වතුර ලිප මත තබා උනුවන විට කඩන ලද පිට්ටු එයට දමා හැඳි ගාන්න.ලුණු හා වැනිලා ස්වල්පයක්ද එකතු කරන්න. පසුව එය ලිපෙන් බා ලෑල්ලක් මත අතුරා නිවුනායින් පසුව අවශ්‍ය ප්‍රමාණයේ කැබලි කපා ගන්න.

කලු පොල් මාලුව

2009-08-28T10:24:00.000+05:30

අවශ්‍ය ද්‍රව්‍ය

1.කොස් ඇට 25ක් පමණ,

2.පොල්කිරි කෝප්ප 3ක්,

3.ගා ගත් පොල් කෝප්ප 3/4ක්,

4.සුදු ලූනු බික්2ක්,

5.ගම්මිරිස් ඇට 5ක්,

6.එනසාල් කරල් 3ක්,

7.කරාබු නැටි 1ක්,

8.රම්පා කැගැල්ලක්,

9.කරපිංචා ඉති 1ක්,

10.කුරුඳු පොතු ස්වල්පයක්,

11.කහ කුඩු ස්වල්පයක්,

12.වියලි මිරිස් මේස හැඳි 1ක්,

13.රතු ලූණු ගෙඩි 2ක්,

14.අමු මිරිස් කරල් 2ක්,

15ලුණු වතුර ස්වල්පයක් ,

සාදා ගන්න ආකාරය

පළමුව සෝදාගත් කොස් ඇට සෝදා පොතු පිටින්ම ජලය දමා තම්බා ගන්න.කොස් ඇට තැම්බෙන තෙක් ගා ගත් පොල් ටික කබලේ දමා රන්වන් පැහැ වන තුරු බැද ගන්න.පසුව එය හීනියට අඹරා ගන්න.

කොස් ඇටයේ පොත්ත පුපුරන තරමට තැම්බූ පසු ජලය ඉවත් කර කොස් ඇට යම්තම් තලා බඳුනකට දමා එයට ඇඹරූ ගම්මිරිස්.සුදු ලූණු,කහ,මිරිස් කුඩු,රම්පා,කරපිංචා,තලන ලද කරාබු නැටි,එනසාල්.හීනියට ලියන ලද ලූණු,අමු මිරිස්,කුරුඳු පොතු,සහ අවශ්‍ය පමණ ලුණු දමා හොඳින් කලවම් කර එයට පොල් කිරි එකතු කර ලිප තබා පිස ගන්න.මාලුව තරමක් පිසුනු පසු එයට, බැද කුඩුකර ගත් පොල්ටික දමන්න.කොස් ඇට මාලුව උකු තත්වයට පත්වූ පසු ලිපෙන් බා ගන්න.

මාලු ඇඹුල් තියල්

2009-08-27T13:27:00.001+05:30

අවශ්‍ය ද්‍රව්‍ය

1.බල මාළු ග්‍රෑම් 500

2.ගොරක කෑලි 10

3.අමු මිරිස් කරල් 6

4.ගම්මිරිස් කුඩු මේස හැඳි 2

5.ඉඟුරු කැබල්ලක්

6.කුරුඳු පොතු ස්වල්පයක්

7.සුදු ළුුණු බික් 5ක් පමණ

8.කරපිංචා ස්වල්පයක්

9.ලුණු අවශ්‍ය පමණට

සාදා ගන්නා ආකාරය

මාලු තරමක කෑලි වලට කපා සෝදා ගන්න.වතුර කෝප්ප 1/2ක් දමා ගොරකා ටික මෙලෙක් වෙන් තුරු තම්බා,එම වතුරෙන්ම ගොරකා,ගම්මිරිස්,ඉඟුරු,සුදු ලූනු අඹරා ගන්න.මෙම අඹරා ගත් ද්‍රව්‍ය භාජනයකට දමා එයට අමු මිරිස්,කුරුඳු පොතු,කරපිංචා හා මාලු කැබලි කලවම් කරන්න.වතුර ස්වල්පයක් හා ලුණු මාලු මතට වත් කොට මද ගින්නේ උයා ගන්න.ඉන්පසු මාලු හැලිය උඩින් ගිනි කබලක් තබා ඉස්ම හිඳෙන තුරු පිස ගන්න.

රට ඉඳි කේක්

2009-08-27T12:07:00.000+05:30

මෙයත් ඔබට ඉතාමත් ලෙහෙසියෙන් සාද ගත ගැක.
අවශ්‍ය ද්‍රව්‍ය
1.මිල්ක් මේඩ් ටින් භාගයක්.
2.රට ඉඳි ග්‍රෑම් 500ක්.
3.මාජරින් ග්‍රෑම් 250 ක්
4.සීනි ග්‍රෑම් 250ක්
5.පිටි ග්‍රෑම් 250ක්
6.බිත්තර 3ක්
7.පුහුල් දෝසිග්‍රෑම් 100ක්
8.බේකින් පව්ඩර් තේ හැඳි 2ක්
9.කජු ග්‍රෑම් 50ක්
10.ආප්ප සෝඩා තේ හැඳි 1 1/2ක්
11.මුද්දරප්පලම් හා වැනිලා ස්වල්පයක්

සාදා ගන්නා ආකාරය
පළමුව ආප්ප සෝඩ වතුර කෝප්ප බාගයකට දිය කර ගන්න.එයට රට ඉඳි එක්කොට රැය පහන් වනතුරු තබන්න.පිටි සහ බේකින් පව්ඩර් මිශ්‍ර කොට පෙනේරයකින් හලා ගන්න.සීනි සමග මාජරින් දිය කරන්න.පසුව එයට ගසා ගත් බිත්තරද මිල්ක් මේඩ්ද ටිකෙන් ටික එකතු කරමින් තවත් ගසන්න.පසුව හලා ගත් පිටි එයට එක් කරන්න.ඉන් පසුව රටඉඳි,කජු,පුහුල් දෝසි,මුද්දරප්පලම් හා වැනිලා එකතුකර ගන්න.දැන් තෙල් කඩදාසියක ඇතිරූ බන්දේසියක බහා මධ්‍යම ප්‍රමාණයේ උදුනක තබා විනාඩි 45ක් පමණ පුළුස්සා ගන්න.

අහිංසක

2009-08-26T14:56:00.000+05:30

2009-08-26T14:46:00.000+05:30

පොල් සම්බෝල

2009-08-25T10:48:00.000+05:30

මුලින්ම ලේසි එකකින්නම පටන් ගන්න හිතුව.මේකට අවශ්‍ය වෙන්නේ
1.ගා ගත් පොල් ගෙඩියක්,
2.සිගින්ව කපා ගත් ළුුනු ගෙඩි 5ක් පමණ,
3.සිහින්ව කපා ගත් අමු මිරිස් කරල් 2ක් පමණ,
4.සිහින්ව කපා ගත් සුදු ළුුණු ගෙඩියක්
5.මිරිස් කුඩු මේස හැන්දක් පමණ
6.දෙහි බෑයක්
7.උම්බලකඩ ස්වල්පයක්
8. කුඩා තක්කලි ගෙඩියක්(අවශ්‍ය නම් පමණක්)

සාදා ගන්නා ආකාරය.
ගා ගත් පොල් භාජනයකට දමා ගන්න.ඉන් පසුව එයට මිරිස් කුඩි එකතු කර පිළිවෙලින් ළුුණු, අමු මිරිස්, සුදු ළුුණු, උම්බලකඩ, දමා හොඳින් අනා ගන්න.පසුව දෙහි බ්න්දු කිහිපයක් දමා අවශ්‍ය නම් පමනක් තක්කාලි දමා අනා ගැනීමෙන් රවත් පොල් සම්බෝලයක් සාදා ගත හැකි වේවි.

මුල

2009-08-25T10:17:00.000+05:30

මම හිතනවා තාම කවුරුවත් මේ වගේ බ්ලොග් එකක් ලියන්න පටන් අරන් නැතුව ඇති කියල.ඉතින් මට හිතුනා උයන්න ඉගෙන ගන්න කෙනෙකුට මේ වගෙ බ්ලොග් එකක් උදව් වෙයි කියල.